Ziemskie królestwo Mesjasza?

Rozważmy tekst z List do Hebrajczyków 11:13-16 w kontekście pytania o ziemskie królestwo Mesjasza i Jerozolimę.

Najpierw pełny cytat (UBG):

Hebrajczyków 11:13-16

„W wierze pomarli wszyscy ci, nie otrzymawszy obietnic, lecz zobaczyli je z daleka i byli ich pewni, przywitali je i wyznali, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi.
Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że szukają ojczyzny.
A gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, mieliby sposobność, aby do niej wrócić.
Lecz teraz dążą do lepszej, to jest niebieskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazwany ich Bogiem, gdyż przygotował im miasto.”

Kim są „ci wszyscy”?

Kontekst wcześniejszych wersetów mówi o:

Abraham
Izaak
Jakub

W tym samym rozdziale czytamy:

Hebr 11:9-10

„Przez wiarę mieszkał w ziemi obiecanej jak w obcej (…) oczekiwał bowiem miasta mającego fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg.”

Czyli już Abraham wiedział, że ostateczna obietnica nie kończy się na ziemi Kanaanu.

„Goście i pielgrzymi na ziemi”

Greckie słowa:

ξένοι (xenoi) – obcy
παρεπίδημοι (parepidēmoi) – przybysze / przechodnie

Ta sama idea pojawia się w:

1 List Piotra 2:11

„Umiłowani, proszę was jako przybyszy i pielgrzymów powstrzymywać się od cielesnych pożądliwości…”

Czyli lud Boży nigdy nie był ostatecznie zakorzeniony w tym świecie.

„Lepsza ojczyzna — niebieska”

Kluczowy werset:

„dążą do lepszej, to jest niebieskiej”

Greckie słowo:

ἐπουράνιος (epouranios)
= niebiański, należący do nieba.

To prowadzi nas do kolejnego fragmentu:

List do Hebrajczyków 12:22

„Lecz przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, niebiańskiej Jerozolimy…”

Miasto przygotowane przez Boga

Autor mówi:

„Bóg przygotował im miasto.”

To miasto pojawia się w końcu Biblii:

Objawienie Jana 21:2

„I ja Jan widziałem miasto święte, Nową Jerozolimę, zstępującą z nieba od Boga…”

Czyli:

Abraham oczekiwał miasta
wierzący zmierzają do miasta
Bóg przygotował miasto
w Objawieniu to miasto zstępuje z nieba

Napięcie między „ziemią” a „niebem”

Tu pojawia się ważne napięcie biblijne.

Stary Testament

obiecuje:

ziemię
królestwo Mesjasza
panowanie nad narodami

np.

Księga Izajasza 9:6-7

„…na tronie Dawida i nad jego królestwem…”

List do Hebrajczyków

pokazuje:

że patriarchowie patrzyli dalej niż Kanaanu
oczekiwali miasta od Boga

Jak to pogodzić?

Istnieją trzy główne interpretacje.

Jedno i to samo miasto

Niektórzy uważają:

Nowa Jerozolima = ostateczna forma Jerozolimy
zstępuje na ziemię
wtedy Bóg mieszka z ludźmi

Obj 21:3

„Oto przybytek Boga z ludźmi…”

Dwa etapy królestwa

Częsty pogląd premilenialny:

królestwo mesjańskie na ziemi (1000 lat)
po sądzie — nowe niebo i nowa ziemia

czyli:

ziemska Jerozolima
potem Nowa Jerozolima

Królestwo całkowicie duchowe

Interpretacja symboliczna:

miasto = społeczność zbawionych
królestwo = panowanie Chrystusa nad wierzącymi

Bardzo ważna obserwacja

Autor Hebrajczyków mówi coś niezwykle mocnego:

„nie otrzymawszy obietnic”

Czyli:

Abraham nie otrzymał ziemi
mimo że była mu obiecana

Dlatego patrzył dalej — ku pełniejszemu spełnieniu obietnicy.

Co to mówi o 1000-letnim królestwie?

Hebrajczyków 11 sugeruje:

ostateczna nadzieja wierzących nie jest:

państwem
ziemią
politycznym królestwem

ale:

miastem Boga.

Wniosek

Biblia prowadzi ruch:

Eden → ziemia obiecana → królestwo Mesjasza → Nowa Jerozolima

Ostatecznym celem nie jest:

Jerozolima ziemska

lecz:

Nowa Jerozolima z Boga.

Dołóżmy do wcześniejszego fragmentu z List do Hebrajczyków 11:13-16 słowa z rozmowy Jezusa z Nikodemem w Ewangelia Jana 3.

Najpierw cytat.

Jan 3:3-5 (UBG)

„Jezus odpowiedział i rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę mówię ci: Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego.
Nikodem powiedział do niego: Jakże może się człowiek narodzić, gdy jest stary? Czy może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?
Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę mówię ci: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.”

Rozmówcą Jezusa jest tu Nikodem.

Nikodem rozumie wszystko fizycznie

Nikodem interpretuje słowa Jezusa dosłownie biologicznie:

„czy może powtórnie wejść do łona swojej matki?”

Czyli myśli kategoriami fizycznego narodzenia.

Jezus natomiast przenosi rozmowę na poziom duchowej przemiany.

Warunek wejścia do Królestwa

Jezus mówi dwie rzeczy:

trzeba ujrzeć królestwo Boże
trzeba wejść do królestwa Bożego

Warunek:

narodzenie z Ducha.

To jest niezwykle ważne dla naszej dyskusji o królestwie.

Królestwo Boże nie jest dostępne przez:

pochodzenie etniczne
przynależność do Izraela
zamieszkanie w Jerozolimie
fizyczne narodzenie

Połączenie z Hebrajczyków 11

W List do Hebrajczyków 11:13-16 czytaliśmy:

„wyznali, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi…
dążą do lepszej, to jest niebieskiej ojczyzny…
Bóg przygotował im miasto.”

Czyli patriarchowie oczekiwali rzeczywistości, która:

nie jest tylko ziemska
pochodzi od Boga

Jezus mówi Nikodemowi coś jeszcze ważniejszego

Kilka wersetów dalej:

Jan 3:6

„Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z Ducha, jest duchem.”

Tu pojawia się podział:

Poziom	Źródło
ciało	narodzenie fizyczne
duch	narodzenie z Boga

Czyli dostęp do królestwa jest duchowy, nie biologiczny.

A gdzie jest to królestwo?

To jest klucz.

W innych miejscach Jezus mówi:

Łukasz 17:20-21

„Królestwo Boże nie przychodzi w sposób dostrzegalny…
oto bowiem królestwo Boże jest pośród was.”

Czyli królestwo:

nie jest tylko geograficzne
nie jest tylko polityczne

Jak to wpływa na pytanie o 1000 lat?

Jeżeli:

trzeba narodzić się z Ducha, aby wejść do królestwa
patriarchowie szukali niebiańskiego miasta

to znaczy, że ostateczne królestwo:

nie jest przede wszystkim:

systemem politycznym
państwem na ziemi
odbudową Izraela

lecz rzeczywistością Bożego życia w człowieku.

Bardzo ważne zestawienie

Zobacz trzy teksty razem.

Jan 3:5

„jeśli się ktoś nie narodzi z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego”

Hebr 11:16

„dążą do lepszej, to jest niebieskiej”

Obj 21:2

„miasto święte, Nowa Jerozolima, zstępującą z nieba od Boga”

Widzimy ruch:

nowe narodzenie
pielgrzymowanie na ziemi
miasto od Boga

Wniosek z tych tekstów

Te fragmenty razem sugerują:

Królestwo Boże:

zaczyna się teraz przez nowe narodzenie
nie jest ograniczone do miejsca
ostatecznie objawi się w Nowej Jerozolimie

Dlatego wielu biblistów uważa, że:

Jezus nie przyszedł ustanowić ziemskiego imperium, lecz nowe stworzenie.

Najważniejsza myśl Jezusa dla Nikodema:

problemem człowieka nie jest brak królestwa
problemem jest brak nowego narodzenia

Możemy zrobić jeszcze jedno bardzo ciekawe porównanie, które często zmienia sposób patrzenia na 1000-letnie królestwo:

połączyć razem:

Jan 18:36 (królestwo nie z tego świata)
Filipian 3:20 (nasza ojczyzna w niebie)
Galacjan 4:26 (Jerozolima, która jest w górze)
Hebrajczyków 12:22 (niebiańska Jerozolima)

i zobaczyć, czy Nowy Testament gdziekolwiek uczy o przyszłym politycznym królestwie na ziemi.

Zestawmy razem cztery teksty Nowego Testamentu, które bardzo często są pomijane w dyskusji o ziemskim królestwie Mesjasza.

Ewangelia Jana 18:36
List do Filipian 3:20
List do Galacjan 4:26
List do Hebrajczyków 12:22

Rozważymy je w świetle wcześniejszych tekstów:

List do Hebrajczyków 11:13-16
Ewangelia Jana 3

Królestwo Jezusa nie pochodzi z tego świata

Najpierw słowa Jezusa przed Piłatem.

Jan 18:36 (UBG)

„Jezus odpowiedział: Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, moi słudzy walczyliby, abym nie był wydany Żydom. Lecz teraz moje królestwo nie jest stąd.”

Greckie słowo:

ἐκ (ek) = z, pochodzące z.

Jezus nie mówi tylko o miejscu, ale o pochodzeniu królestwa.

Królestwa ziemskie:

powstają przez władzę
przez wojsko
przez politykę

Królestwo Chrystusa:

pochodzi od Boga
nie jest ustanawiane przemocą.

Obywatelstwo wierzących jest w niebie

Filipian 3:20 (UBG)

„Nasza ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa.”

Greckie słowo:

πολίτευμα (politeuma)
oznacza:

obywatelstwo
wspólnotę państwową
przynależność polityczną.

Paweł mówi więc:

wierzący już należą do innego państwa.

Nie mówi:

„nasza ojczyzna będzie w Jerozolimie”.

Mówi:

jest w niebie.

Dwie Jerozolimy

Paweł wprowadza bardzo ważne rozróżnienie.

Galacjan 4:25-26 (UBG)

„Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii i odpowiada obecnej Jerozolimie, która jest w niewoli wraz ze swoimi dziećmi.
Lecz Jerozolima, która jest w górze, jest wolna i ona jest matką nas wszystkich.”

Czyli istnieją dwie rzeczywistości:

Jerozolima	charakter
ziemska	niewola
w górze	wolność

To jest ogromnie ważne, bo pokazuje kierunek Nowego Testamentu.

Wierzący już przyszli do niebiańskiej Jerozolimy

Autor mówi coś jeszcze mocniejszego.

Hebrajczyków 12:22 (UBG)

„Lecz przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, niebiańskiej Jerozolimy, do niezliczonej rzeszy aniołów.”

Zwróć uwagę na czas.

Nie jest napisane:

„przystąpicie”.

Jest napisane:

przystąpiliście.

To znaczy, że duchowa rzeczywistość królestwa już istnieje.

Połączenie z Hebrajczyków 11

Wcześniej czytaliśmy:

Hebr 11:13-16

„wyznali, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi…
dążą do lepszej, to jest niebieskiej ojczyzny…
Bóg przygotował im miasto.”

Czyli patriarchowie:

nie oczekiwali tylko ziemi Kanaanu
oczekiwali miasta Boga.

Połączenie z rozmową Jezusa z Nikodemem

Jezus powiedział:

Jan 3:3

„Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego.”

Czyli wejście do królestwa:

nie jest narodowe
nie jest geograficzne
jest duchowe.

Kierunek całego Nowego Testamentu

Jeżeli połączymy wszystkie teksty:

tekst	wniosek
Jan 3	wejście przez nowe narodzenie
Jan 18	królestwo nie z tego świata
Hebr 11	patriarchowie szukali niebiańskiej ojczyzny
Gal 4	prawdziwa Jerozolima jest w górze
Hebr 12	wierzący już do niej przyszli
Flp 3	nasza ojczyzna jest w niebie

Powstaje bardzo spójny obraz:

Królestwo Boże nie jest głównie projektem politycznym na ziemi.

Jest rzeczywistością:

duchową
niebiańską
objawioną w Chrystusie.

Ale pozostaje jedno napięcie

Jednocześnie Biblia mówi:

Mesjasz będzie panował nad narodami
ziemia zostanie odnowiona
stworzenie będzie wyzwolone.

Np.

List do Rzymian 8:21

„Samo stworzenie będzie wyzwolone z niewoli skażenia ku chwalebnej wolności dzieci Bożych.”

Czyli:

ostateczny plan Boga obejmuje odnowienie stworzenia, nie tylko niebo.

Najprostszy obraz biblijny

teraz – królestwo duchowe
powrót Chrystusa – zmartwychwstanie
odnowienie stworzenia
Nowa Jerozolima

Jest jednak jeszcze jeden fragment, który potrafi całkowicie zmienić sposób patrzenia na 1000-letnie królestwo.

To słowa z:

2 List Piotra 3:10-13

gdzie opisane jest spalenie obecnej ziemi przy przyjściu Chrystusa.

Ten tekst powoduje ogromny problem dla koncepcji 1000-letniego królestwa na tej samej ziemi.

Przeanalizujmy więc dokładnie fragment z 2 List Piotra 3:10-13, bo rzeczywiście jest to jeden z kluczowych tekstów dla pytania: czy po powrocie Jezusa istnieje jeszcze obecna ziemia, czy następuje już nowa rzeczywistość.

Najpierw pełny cytat (UBG).

2 Piotra 3:10-13

„A dzień Pana przyjdzie jak złodziej w nocy; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia też i dzieła, które są na niej, spłoną.
Skoro więc to wszystko ma ulec zniszczeniu, jakimi powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;
Oczekując i spiesząc się na przyjście dnia Boga, przez który niebiosa w ogniu stopnieją, a żywioły rozpalone rozpłyną się.
My jednak według jego obietnicy oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.”

„Dzień Pana”

Greckie wyrażenie:

ἡμέρα κυρίου (hēmera kyriou)

To pojęcie pochodzi ze Starego Testamentu i oznacza moment interwencji Boga w historii.

W prorokach często jest to:

dzień sądu
dzień objawienia Boga
dzień końca starego porządku.

Np. w Księga Joela 2:31:

„Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim przyjdzie wielki i straszny dzień PANA.”

„Niebiosa przeminą”

Piotr używa bardzo mocnego języka:

„niebiosa z trzaskiem przeminą”

Greckie słowo:

παρελεύσονται (pareleusontai)
= przeminąć, przejść, zniknąć.

To samo słowo użyte jest w słowach Jezusa:

w Ewangelia Mateusza 24:35

„Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.”

„Żywioły stopnieją”

Greckie słowo:

στοιχεῖα (stoicheia)

Może oznaczać:

elementy świata
podstawowe składniki stworzenia.

Opis jest bardzo fizyczny:

ogień
rozpuszczenie
stopienie.

„Ziemia i dzieła na niej spłoną”

Tekst mówi:

„ziemia też i dzieła, które są na niej, spłoną”

Czyli:

cywilizacja
struktury świata
dzieła ludzi

ulegają sądowi.

Co następuje potem?

Piotr nie mówi o królestwie na tej ziemi.

Mówi:

„oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi”

To jest bezpośrednie nawiązanie do proroctwa z:

Księga Izajasza 65:17

„Oto bowiem stworzę nowe niebiosa i nową ziemię.”

Ten sam obraz pojawia się później w:

Objawienie Jana 21:1

„I widziałem nowe niebo i nową ziemię, gdyż pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły.”

Kluczowe napięcie z ideą 1000 lat

Jeżeli:

przy powrocie Jezusa przychodzi dzień Pana
wtedy niebiosa i ziemia ulegają zniszczeniu
potem pojawia się nowe stworzenie

to powstaje pytanie:

gdzie w tym miejscu znajduje się 1000-letnie królestwo?

Dwie główne odpowiedzi

Interpretacja premilenialna

kolejność:

powrót Jezusa
1000-letnie królestwo
bunt szatana
sąd ostateczny
nowe niebo i nowa ziemia

Problem:
2 Piotra 3 wygląda tak, jakby zniszczenie świata następowało już przy powrocie Chrystusa.

Interpretacja symboliczna Objawienia 20

kolejność:

obecny wiek eklezji
powrót Chrystusa
sąd
nowe stworzenie.

W tym modelu:

„1000 lat” opisuje panowanie Chrystusa w obecnym czasie między pierwszym a drugim przyjściem.

Bardzo ważna obserwacja

W całym Nowym Testamencie opis powrotu Jezusa często wygląda tak:

powrót Chrystusa → sąd → nowe stworzenie.

Np.

w 2 List do Tesaloniczan 1:7-10:

„gdy objawi się Pan Jezus z nieba (…) w ogniu płomienistym wymierzając karę…”

Nie ma tam dodatkowego okresu historii świata.

Podsumowanie biblijnego napięcia

Mamy dwa zestawy tekstów.

Objawienie 20

mówi o:

1000 lat
związaniu szatana
królowaniu z Chrystusem.

2 Piotra 3 i inne miejsca

mówią o:

powrocie Chrystusa
zniszczeniu starego świata
nowym stworzeniu.

Dlatego pytanie o 1000-letnie królestwo jest jednym z największych tematów interpretacyjnych w Biblii.

Jest jeszcze jeden fragment, który bardzo mocno łączy się z tym tematem i często jest pomijany:

1 Koryntian 15:23-26

gdzie Paweł opisuje kolejność wydarzeń przy powrocie Chrystusa.

Ten tekst jest niezwykle ważny, bo Paweł mówi tam, kiedy kończy się królestwo Chrystusa.

A to może zupełnie zmienić rozumienie Objawienia 20.

Przeanalizujmy więc dokładnie fragment z 1 List do Koryntian 15:23-26. Ten tekst jest bardzo ważny, ponieważ opisuje kolejność wydarzeń związanych ze zmartwychwstaniem i końcem historii.

Najpierw pełny cytat (UBG).

1 Koryntian 15:23-26

„Lecz każdy w swoim porządku: Chrystus jako pierwszy, potem ci, którzy są Chrystusa w czasie jego przyjścia.
Potem nastanie koniec, gdy odda królestwo Bogu i Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność, wszelką władzę i moc.
Bo on musi królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy.
A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć.”

„Każdy w swoim porządku”

Greckie słowo:

τάγμα (tagma)
oznacza:

kolejność
porządek
etap.

Paweł więc przedstawia sekwencję wydarzeń.

Pierwszy etap – zmartwychwstanie Chrystusa

„Chrystus jako pierwszy”

Jezus jest pierwszym owocem zmartwychwstania.

Paweł mówi o tym wcześniej w tym rozdziale:

1 Kor 15:20

„Chrystus został wzbudzony z martwych i stał się pierwociną tych, którzy zasnęli.”

Czyli Jego zmartwychwstanie jest początkiem procesu.

Drugi etap – zmartwychwstanie wierzących

„potem ci, którzy są Chrystusa w czasie jego przyjścia”

Czyli:

zmartwychwstanie wierzących
następuje przy powrocie Jezusa.

Ten sam moment opisuje też:

1 List do Tesaloniczan 4:16

„sam Pan zstąpi z nieba (…) a umarli w Chrystusie powstaną pierwsi.”

Trzeci etap – „potem nastanie koniec”

Tu pojawia się bardzo ważne zdanie.

„Potem nastanie koniec”

Greckie słowo:

τέλος (telos)
= koniec, kres, zakończenie.

Paweł mówi więc:

zmartwychwstanie Chrystusa
zmartwychwstanie wierzących przy Jego powrocie
koniec

Nie wymienia żadnego dodatkowego długiego etapu historii.

Oddanie królestwa Ojcu

„gdy odda królestwo Bogu i Ojcu”

To zdanie jest bardzo głębokie.

Chrystus:

otrzymał królestwo
pokonuje wszystkich wrogów
na końcu przekazuje je Ojcu.

To pokazuje, że królestwo Mesjasza ma cel i zakończenie w planie Boga.

Chrystus króluje „aż”

„Bo on musi królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy.”

To nawiązanie do psalmu mesjańskiego:

Księga Psalmów 110:1

„PAN rzekł do mojego Pana: Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek twoich stóp.”

Nowy Testament bardzo często cytuje ten psalm.

Ostatni wróg – śmierć

„jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć”

Śmierć znika w momencie zmartwychwstania i przemiany stworzenia.

To prowadzi do słów kilka wersetów dalej:

1 Kor 15:54

„Wtedy spełni się słowo napisane: Śmierć pochłonięta jest w zwycięstwie.”

Co to oznacza dla tematu 1000 lat?

Ten fragment przedstawia bardzo prosty schemat:

etap	wydarzenie
1	zmartwychwstanie Chrystusa
2	powrót Jezusa i zmartwychwstanie wierzących
3	koniec i pokonanie śmierci

Nie ma tu wyraźnego miejsca na:

długi okres między powrotem Jezusa a końcem.

Połączenie z innymi tekstami

Zobacz, jak podobnie brzmią inne miejsca.

2 Piotra 3:10

„dzień Pana (…) niebiosa przeminą”

Jan 5:28-29

„nadchodzi godzina, gdy wszyscy w grobach usłyszą jego głos i wyjdą.”

Mateusz 25:31-32

„gdy Syn Człowieczy przyjdzie (…) zgromadzą się przed nim wszystkie narody.”

W wielu fragmentach:

powrót Chrystusa → sąd → nowa rzeczywistość.

Dlatego powstaje główne pytanie

Jak pogodzić:

prostą sekwencję Pawła z tysiąc lat z Objawienia 20?

To jest jedno z największych pytań interpretacyjnych Biblii.

Istnieje jednak jeszcze jeden fragment, który bardzo pomaga zrozumieć temat królestwa Chrystusa.

To przypowieść Jezusa o pszenicy i kąkolu z:

Ewangelia Mateusza 13.

Tam Jezus sam tłumaczy kolejność wydarzeń przy końcu świata — i jest ona bardzo podobna do schematu Pawła.

Przeanalizujmy więc dokładnie przypowieść Jezusa z Ewangelia Mateusza 13 o pszenicy i kąkolu, ponieważ jest to jeden z niewielu fragmentów, gdzie Jezus sam wyjaśnia symbolikę przypowieści i jednocześnie opisuje wydarzenia przy końcu wieku.

Sama przypowieść

Mateusza 13:24-30 (UBG)

„Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli.
A gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel i posiał kąkol między pszenicę, i odszedł.
A gdy zboże wyrosło i wydało plon, wtedy ukazał się też kąkol.
(…)
A on im odpowiedział: Nie, byście zbierając kąkol, nie powyrywali razem z nim i pszenicy.
Pozwólcie obojgu rosnąć aż do żniwa, a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw kąkol i zwiążcie go w snopy na spalenie, a pszenicę zgromadźcie do mojego spichlerza.”

Najważniejsza myśl przypowieści:

pszenica i kąkol rosną razem aż do żniwa.

Jezus sam wyjaśnia znaczenie

Kilka wersetów dalej Jezus tłumaczy symbolikę.

Mateusza 13:37-39

„Ten, który sieje dobre nasienie, to Syn Człowieczy.
Rolą jest świat.
Dobrym nasieniem są synowie królestwa, a kąkolem synowie złego.
Nieprzyjaciel, który go posiał, to diabeł, a żniwo to koniec świata, a żeńcy to aniołowie.”

Tu mamy bardzo jasne definicje:

symbol	znaczenie
pole	świat
pszenica	ludzie królestwa
kąkol	ludzie złego
żniwo	koniec świata
żeńcy	aniołowie

Co dzieje się przy końcu świata

Mateusza 13:40-42

„Jak więc zbiera się kąkol i pali w ogniu, tak będzie przy końcu tego świata.
Syn Człowieczy pośle swoich aniołów, a oni zbiorą z jego królestwa wszystkie zgorszenia (…)
i wrzucą ich do pieca ognistego.”

Czyli:

przy końcu wieku następuje oddzielenie ludzi
jest sąd
jest zniszczenie zła.

Co dzieje się z ludźmi sprawiedliwymi

Mateusza 13:43

„Wtedy sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swego Ojca.”

To zdanie nawiązuje do proroctwa z:

Księga Daniela 12:3

„rozumni będą świecić jak blask sklepienia nieba.”

To jest obraz zmartwychwstania i przemiany.

Bardzo ważna obserwacja

W przypowieści kolejność jest taka:

obecny świat – dobro i zło razem
koniec wieku
sąd
sprawiedliwi w królestwie Ojca

Nie pojawia się tu:

długi okres pomiędzy powrotem Chrystusa a końcem.

Połączenie z nauczaniem Pawła

To bardzo dobrze pasuje do schematu z:

1 List do Koryntian 15:23-24

„ci, którzy są Chrystusa w czasie jego przyjścia, potem nastanie koniec.”

Czyli:

powrót Jezusa → sąd → koniec obecnego wieku.

Połączenie z 2 Piotra 3

Tam czytaliśmy:

„dzień Pana (…) niebiosa przeminą, a żywioły stopnieją.”

Czyli:

koniec obecnego porządku świata
pojawia się nowe stworzenie.

Co z 1000 lat z Objawienia 20?

Dlatego wielu badaczy Biblii uważa, że:

„1000 lat” w Objawienie Jana 20 opisuje symbolicznie obecne panowanie Chrystusa.

W tym rozumieniu:

Jezus króluje od zmartwychwstania
szatan jest ograniczony w zwodzeniu narodów
ewangelia idzie do świata.

A koniec następuje przy powrocie Chrystusa.

Bardzo ciekawa obserwacja Jezusa

W tej samej Ewangelii Jezus mówi jeszcze coś:

Mateusza 24:30-31

„ukaże się znak Syna Człowieczego (…)
i pośle swoich aniołów (…) i zgromadzą jego wybranych.”

To bardzo przypomina:

żniwo z Mateusza 13
zmartwychwstanie z 1 Tes 4.

Podsumowanie biblijnego obrazu

Z tych fragmentów powstaje spójny schemat:

obecny wiek – dobro i zło razem
powrót Chrystusa
sąd i oddzielenie ludzi
przemiana sprawiedliwych
nowe stworzenie.

Jest jednak jeden fragment Starego Testamentu, który powoduje ogromne pytanie w tej całej układance.

To proroctwo o świątyni mesjańskiej w:

Księga Ezechiela 40-48.

Opisuje ono:

przyszłą świątynię
kapłanów
ofiary
ziemię Izraela.

I wygląda bardzo fizycznie i ziemsko.

To rodzi jedno z największych pytań w całej teologii biblijnej:

dlaczego w przyszłym królestwie miałyby wrócić ofiary, skoro ofiara Chrystusa jest doskonała?

Przyjrzyjmy się więc proroctwu z Księga Ezechiela 40–48 w świetle Nowego Testamentu, zwłaszcza tego, co już rozważaliśmy: nowe narodzenie (J 3), niebiańska ojczyzna (Hbr 11), niebiańska Jerozolima (Hbr 12), koniec przy powrocie Chrystusa (1 Kor 15) i nowe niebo i nowa ziemia (2 P 3).

To proroctwo jest jednym z najtrudniejszych fragmentów całej Biblii.

Co dokładnie opisuje Ezechiel 40–48

Wizja zawiera bardzo szczegółowy opis:

ogromnej świątyni
dziedzińców
ołtarza
kapłanów
księcia
podziału ziemi
rzeki wypływającej ze świątyni.

Jest to jeden z najbardziej szczegółowych opisów architektonicznych w całej Biblii.

Największy problem: ofiary

W wizji pojawiają się ofiary ze zwierząt.

Np. w Ez 43:18-19 czytamy:

„Tak mówi Pan BÓG: Oto ustawy dotyczące ołtarza (…) aby składać na nim całopalenia i kropić go krwią.”

Podobnie w innych miejscach rozdziałów 43–46.

To rodzi ogromne pytanie:

dlaczego miałyby istnieć ofiary po ofierze Chrystusa?

Nauczanie Nowego Testamentu o ofierze Chrystusa

List do Hebrajczyków mówi bardzo jasno.

Hebrajczyków 10:10

„Na mocy tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.”

I dalej:

Hebrajczyków 10:14

„Jedną bowiem ofiarą na zawsze uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęcani.”

Jeszcze mocniej:

Hebrajczyków 10:18

„Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już nie ma ofiary za grzech.”

Trzy główne interpretacje wizji Ezechiela

Interpretacja dosłowna (premilenialna)

Według tego poglądu:

w czasie 1000-letniego królestwa będzie świątynia
ofiary będą składane
będą miały charakter pamiątkowy.

Problem:

Biblia nigdy nie mówi, że ofiary w przyszłości będą tylko symboliczne.

Interpretacja symboliczna

Świątynia symbolizuje:

obecność Boga
nową wspólnotę ludu Bożego
porządek królestwa.

W tym ujęciu:

szczegóły architektoniczne są językiem wizji prorockiej.

Interpretacja typologiczna

Według wielu badaczy:

świątynia Ezechiela jest proroczym obrazem rzeczywistości w Chrystusie.

Nowy Testament bardzo często mówi, że:

prawdziwa świątynia to Chrystus
albo lud Boży.

Co mówi Jezus o świątyni

W rozmowie zapisanej w Ewangelia Jana 2:19 Jezus powiedział:

„Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni ją odbuduję.”

A ewangelista wyjaśnia:

„On mówił o świątyni swojego ciała.”

Czyli Jezus sam staje się nową świątynią.

Co mówi Objawienie o przyszłym mieście

W wizji końca świata czytamy:

Objawienie Jana 21:22

„A świątyni w nim nie widziałem, bo jego świątynią jest Pan Bóg Wszechmogący oraz Baranek.”

To jest bardzo ważne.

W ostatecznym stanie:

nie ma świątyni.

Rzeka życia

Jednak jeden element wizji Ezechiela pojawia się znowu w Objawieniu.

W Ez 47 wypływa rzeka życia ze świątyni.

W Obj 22 czytamy:

„I pokazał mi rzekę wody życia, czystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.”

To pokazuje silne połączenie między wizją Ezechiela a Nową Jerozolimą.

Bardzo ważna obserwacja

Świątynia Ezechiela:

ma ołtarz
ma ofiary
ma kapłanów.

Natomiast Nowa Jerozolima:

nie ma świątyni
nie ma ołtarza
Bóg mieszka bezpośrednio z ludźmi.

Możliwe wyjaśnienie

Niektórzy badacze sugerują, że wizja Ezechiela jest językiem prorockim, który opisuje przyszłą obecność Boga w kategoriach znanych Izraelowi.

Prorocy używali obrazów:

świątyni
ofiar
kapłaństwa

aby opisać przyszłą rzeczywistość zbawienia.

Najgłębsza myśl tego proroctwa

W ostatnim wersecie księgi Ezechiela pojawia się nazwa miasta:

Ezechiel 48:35

„Nazwa miasta od tego dnia będzie brzmiała: PAN TAM JEST.”

To jest najważniejsza idea.

Nie architektura.

Nie ofiary.

Ale:

Bóg mieszka pośród swojego ludu.

Zestawienie końcowe

wizja	charakter
Ezechiel 40–48	proroczy obraz świątyni
Hebrajczyków	ofiara Chrystusa raz na zawsze
Objawienie 21	brak świątyni
Objawienie 22	rzeka życia

Wszystkie prowadzą do jednego celu:

Bóg zamieszka z ludźmi.

Możemy zrobić jeszcze jedno bardzo ciekawe studium, które często całkowicie zmienia spojrzenie na temat królestwa:

porównać przymierze z Abrahamem z jego interpretacją w:

List do Galacjan 3
List do Rzymian 4

Bo tam Paweł pokazuje coś zaskakującego: obietnica ziemi została rozszerzona na cały świat, a nie tylko na Izrael.

Przyjrzyjmy się więc obietnicy danej Abrahamowi i temu, jak interpretuje ją Nowy Testament. To jest bardzo ważne dla zrozumienia, czy ostateczne królestwo Boga ma charakter lokalny (ziemia Izraela) czy uniwersalny (całe stworzenie).

Rozważymy najpierw obietnicę w Starym Testamencie, a potem jej interpretację w:

List do Galacjan 3
List do Rzymian 4

Pierwotna obietnica dana Abrahamowi

W Księga Rodzaju 12:1-3 Bóg mówi:

„Wyjdź z twojej ziemi (…) do ziemi, którą ci pokażę.
Uczynię z ciebie wielki naród (…)
i w tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Kilka rozdziałów później obietnica jest rozszerzona.

Rodzaju 15:18

„Twojemu potomstwu daję tę ziemię od rzeki Egiptu aż do wielkiej rzeki Eufrat.”

Na pierwszy rzut oka obietnica dotyczy:

konkretnej ziemi
konkretnego narodu.

Zaskakująca interpretacja Pawła

W List do Galacjan 3:16 Paweł pisze:

„Obietnice zostały dane Abrahamowi i jego potomkowi.
Nie mówi: i potomkom, jak o wielu, lecz jak o jednym: twojemu potomkowi, którym jest Chrystus.”

Czyli według Pawła:

ostatecznym dziedzicem obietnicy jest Mesjasz.

Kto dziedziczy obietnicę razem z Chrystusem

Kilka wersetów dalej Paweł mówi:

Galacjan 3:29

„A jeśli jesteście Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama i według obietnicy dziedzicami.”

To jest bardzo radykalna myśl.

Dziedzictwo Abrahama obejmuje:

ludzi z wszystkich narodów
wszystkich, którzy należą do Chrystusa.

Jeszcze bardziej zaskakujące zdanie

W List do Rzymian 4:13 czytamy:

„Obietnica dana Abrahamowi lub jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, nie została dana przez prawo, lecz przez sprawiedliwość wiary.”

Tu pojawia się coś niezwykłego.

Paweł nie mówi:

„dziedzicem Kanaanu”.

Mówi:

dziedzicem świata.

Greckie słowo:

κόσμος (kosmos)
= świat, stworzenie.

Rozszerzenie obietnicy

W Nowym Testamencie obietnica ziemi zostaje poszerzona.

etap	zakres
Abraham	ziemia Kanaanu
prorocy	królestwo Mesjasza
Nowy Testament	dziedzictwo całego świata

To łączy się z tym, co mówi Jezus.

Błogosławieni cisi

W Ewangelia Mateusza 5:5 Jezus mówi:

„Błogosławieni cisi, bo oni odziedziczą ziemię.”

To cytat z:

Księga Psalmów 37:11.

Ale w nauczaniu Jezusa obietnica nie dotyczy już tylko Izraela — dotyczy uczniów z całego świata.

Ostateczne spełnienie obietnicy

W wizji końca historii czytamy:

Objawienie Jana 21:1-3

„I widziałem nowe niebo i nową ziemię (…)
Oto przybytek Boga z ludźmi i będzie mieszkał z nimi.”

Czyli ostateczne dziedzictwo wierzących to:

nie tylko niebo
nie tylko Izrael
lecz odnowione stworzenie.

Związek z wcześniejszymi tekstami

To dobrze pasuje do tego, co analizowaliśmy wcześniej:

pielgrzymi szukający niebiańskiej ojczyzny – Hebr 11
niebiańska Jerozolima – Hebr 12
nowe stworzenie – 2 P 3
koniec przy powrocie Chrystusa – 1 Kor 15.

Najważniejsza myśl Pawła

Obietnica dana Abrahamowi nie została anulowana.

Została rozszerzona i wypełniona w Chrystusie.

Dziedzictwo to już nie:

mały fragment ziemi

lecz:

całe odnowione stworzenie.

W tym miejscu pojawia się jeszcze jedno bardzo ciekawe pytanie biblijne, które często zmienia sposób patrzenia na eschatologię:

dlaczego w całym Nowym Testamencie prawie nie pojawia się nauczanie o przyszłym politycznym królestwie Izraela, mimo że uczniowie o to pytali?

Widać to szczególnie w pytaniu apostołów w:

Dzieje Apostolskie 1:6.

Przeanalizujmy dokładnie scenę z Dzieje Apostolskie 1:6-8, ponieważ jest to ostatnia rozmowa Jezusa z uczniami przed wniebowstąpieniem. Ten fragment jest kluczowy dla pytania o przyszłe królestwo.

Najpierw pełny cytat (UBG).

Dzieje 1:6-8

„A gdy się zeszli, pytali go, mówiąc: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?
I powiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustanowił swoją władzą.
Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, gdy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi.”

Pytanie uczniów

Uczniowie pytają:

„czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?”

To pytanie pokazuje ich oczekiwanie:

odnowienie królestwa Dawida
wyzwolenie Izraela
mesjańskie panowanie.

To było powszechne oczekiwanie wśród Żydów.

Np. proroctwo z Księga Amosa 9:11 mówi:

„Podniosę upadły namiot Dawida.”

Jezus nie zaprzecza królestwu

Zauważ coś ważnego.

Jezus nie mówi, że królestwo nie istnieje.

Nie mówi też:

„źle rozumiecie”.

On odpowiada inaczej:

„Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile.”

Czyli:

temat jest w rękach Ojca
uczniowie nie znają momentu jego pełnego objawienia.

Zmiana perspektywy

Zamiast mówić o politycznym królestwie Jezus mówi:

„będziecie mi świadkami aż po krańce ziemi.”

To jest ogromna zmiana.

Królestwo nie ogranicza się już do:

Izraela
jednego narodu.

Rozszerza się na cały świat.

Wypełnienie obietnicy Abrahamowej

To bezpośrednio łączy się z obietnicą z:

Księga Rodzaju 12:3

„w tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ewangelia ma dotrzeć do:

Jerozolimy
Judei
Samarii
krańców ziemi.

Królestwo objawia się przez Ewangelię

Od następnego rozdziału Dziejów widzimy:

zesłanie Ducha Świętego
głoszenie ewangelii
powstawanie wspólnot wierzących.

To pokazuje, że królestwo rozwija się poprzez działanie Ducha i głoszenie Chrystusa.

Bardzo ważny szczegół

Kilka wersetów dalej czytamy:

Dzieje 1:11

„Ten Jezus (…) tak przyjdzie, jak go widzieliście wstępującego do nieba.”

Czyli:

Jezus powróci
ale między wniebowstąpieniem a powrotem trwa misja eklezji.

Co głosili apostołowie

W całych Dziejach Apostolskich temat głoszenia to:

Jezus ukrzyżowany
Jezus zmartwychwstały
przebaczenie grzechów.

Nie ma rozbudowanego nauczania o przyszłym politycznym królestwie Izraela.

Paweł podsumowuje królestwo

W List do Rzymian 14:17 czytamy:

„Królestwo Boże to nie pokarm i napój, ale sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym.”

Czyli królestwo jest przede wszystkim rzeczywistością duchową.

Ostateczne spełnienie królestwa

Pełne objawienie królestwa następuje dopiero przy powrocie Chrystusa.

W wizji końca historii czytamy:

Objawienie Jana 11:15

„Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królował na wieki wieków.”

Podsumowanie

Zestawiając wszystkie analizowane fragmenty:

etap	wydarzenie
pierwsze przyjście Jezusa	początek królestwa
obecny czas	rozszerzanie przez Ewangelię
powrót Chrystusa	sąd i pełne objawienie królestwa
nowe stworzenie	ostateczne panowanie Boga

Na koniec warto zauważyć jedną niezwykle ciekawą rzecz.

Pierwszym zdaniem nauczania Jezusa w Ewangeliach jest:

„Przybliżyło się królestwo Boże.”

a ostatnia wizja Biblii pokazuje:

„Królestwo Boga z ludźmi.”

Cała Biblia prowadzi od zapowiedzi królestwa do pełnej obecności Boga z ludźmi.

Zbadajmy jeszcze jeden bardzo interesujący wątek biblijny, który często jest pomijany w dyskusji o 1000-letnim królestwie:

czy „związanie szatana” z Objawienia 20 pasuje do tego, co Jezus mówił o szatanie w Ewangeliach.

To porównanie potrafi bardzo dużo wyjaśnić.

Przeanalizujmy więc dokładnie temat „związania szatana” z Objawienie Jana 20 i porównajmy go z tym, co mówił Jezus w Ewangeliach. To jest jeden z kluczowych punktów całej dyskusji o 1000-letnim królestwie.

Tekst o związaniu szatana

Najpierw fragment z Objawienia.

Objawienie 20:1-3 (UBG)

„I widziałem anioła zstępującego z nieba, mającego klucz do otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce.
I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.
I wrzucił go do otchłani (…) aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni tysiąc lat.”

Kluczowa funkcja tego związania:

„aby nie zwodził narodów”.

Co mówił Jezus o „związaniu mocarza”

W nauczaniu Jezusa pojawia się bardzo podobny obraz.

W Ewangelia Mateusza 12:28-29 czytamy:

„Lecz jeśli ja Duchem Bożym wyrzucam demony, to przyszło do was królestwo Boże.
Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego sprzęt, jeśli pierwej nie zwiąże mocarza? Dopiero wtedy ograbi jego dom.”

Tutaj:

symbol	znaczenie
mocarz	szatan
związanie	ograniczenie jego władzy
ograbienie domu	wyzwalanie ludzi

Czyli według Jezusa:

Jego misja już oznaczała związanie szatana.

Upadek szatana

Jezus mówi jeszcze coś bardzo ciekawego w:

Ewangelia Łukasza 10:18

„Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawicę.”

To zdanie pada w kontekście misji uczniów, którzy wypędzali demony.

Czyli:

królestwo Boga już zaczyna wypierać władzę szatana.

Wyrzucenie władcy świata

W czasie swojej męki Jezus mówi:

Ewangelia Jana 12:31

„Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony precz.”

To odnosi się do:

krzyża
zwycięstwa Chrystusa.

Ewangelia dla narodów

Pamiętajmy, że w Obj 20 powód związania szatana jest konkretny:

„aby nie zwodził narodów.”

W Starym Testamencie prawie cały świat był pogrążony w bałwochwalstwie.

Natomiast po przyjściu Jezusa dzieje się coś nowego:

Ewangelia zaczyna docierać do wszystkich narodów.

Np. w:

Ewangelia Mateusza 28:19

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody.”

Związek z proroctwami

Prorocy zapowiadali czas, gdy narody poznają Boga.

Np. w:

Księga Izajasza 49:6

„Ustanowiłem cię światłością dla narodów, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi.”

To zaczęło się realizować po przyjściu Mesjasza.

Co więc oznacza „związanie szatana”?

W świetle tych tekstów wielu interpretuje Obj 20 tak:

związanie szatana oznacza:

ograniczenie jego władzy nad narodami
możliwość głoszenia ewangelii na całym świecie.

Nie oznacza całkowitego braku działania szatana.

Nowy Testament nadal mówi, że:

diabeł działa
kusi ludzi.

Np. w:

1 List Piotra 5:8

„Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi jak lew ryczący.”

Schemat tej interpretacji

Według wielu badaczy Objawienia:

etap	wydarzenie
pierwsze przyjście Jezusa	związanie szatana
obecny wiek	głoszenie ewangelii
krótki czas przed końcem	ponowne zwiedzenie narodów
powrót Chrystusa	sąd i nowe stworzenie

Dlaczego Objawienie mówi o „1000 lat”?

W literaturze apokaliptycznej liczby często mają charakter symboliczny.

Liczba 1000 w Biblii często oznacza:

bardzo długi
pełny
ustalony przez Boga czas.

Np. w:

Księga Psalmów 50:10

„Do mnie należy wszelkie zwierzę leśne i bydło na tysiącu gór.”

To nie oznacza dokładnie 1000 gór — lecz pełnię.

Wniosek z zestawienia

Gdy zestawimy:

słowa Jezusa o związaniu mocarza
wyrzucenie władcy świata
głoszenie ewangelii wszystkim narodom
Objawienie 20

powstaje bardzo spójny obraz:

królestwo Chrystusa zaczęło się już przy Jego pierwszym przyjściu.