Jednym z najbardziej utrwalonych sporów w chrześcijaństwie jest pytanie o znaczenie chrztu w Nowym Przymierzu. Czy jest on warunkiem zbawienia, czy też świadectwem wiary osoby już zbawionej? Odpowiedź na to pytanie nie może opierać się na tradycji kościelnej ani na późniejszych systemach teologicznych, lecz wyłącznie na świadectwie Nowego Testamentu.
Nowe Przymierze jednoznacznie definiuje podstawę zbawienia. Zbawienie jest darem łaski Boga, przyjmowanym przez wiarę, a nie przez uczynki. Apostoł Paweł stwierdza: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie z was, jest to dar Boga; nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił” (Efezjan 2:8–9, UBG). Chrzest, jako czynność zewnętrzna wykonywana w czasie i przestrzeni, nie może być uznany za warunek usprawiedliwienia bez zaprzeczenia temu stwierdzeniu. To samo potwierdza List do Rzymian, gdzie zbawienie zostaje powiązane z wiarą serca i wyznaniem ust, bez jakiejkolwiek wzmianki o obrzędzie wodnym: „Jeśli ustami swoimi wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg go wskrzesił z martwych, będziesz zbawiony” (Rzymian 10:9, UBG).
Ewangelie przekazują również przykład, który nie pozostawia miejsca na interpretację sakramentalną. Łotr ukrzyżowany obok Jezusa nie był ochrzczony, nie przeszedł żadnego obrzędu ani inicjacji, a jednak usłyszał słowa: „Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju” (Łukasza 23:43, UBG). Zbawienie dokonało się wyłącznie na podstawie wiary i uznania Jezusa jako Króla.
Nowy Testament nie neguje jednak znaczenia chrztu. Nadaje mu natomiast ściśle określoną funkcję. Greckie słowo baptízō oznacza zanurzenie, pogrążenie, wprowadzenie w określoną rzeczywistość. Apostoł Paweł wyjaśnia, że chrzest jest obrazem duchowej identyfikacji z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu: „Zostaliśmy więc razem z nim pogrzebani przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus został wskrzeszony z martwych, tak i my chodzili w nowości życia” (Rzymian 6:4, UBG). Symbolika ta zakłada zanurzenie, a nie pokropienie, oraz świadomą decyzję osoby wierzącej.
W całym Nowym Testamencie zachowana jest ta sama kolejność: najpierw głoszenie ewangelii, następnie wiara, a dopiero potem chrzest. „Ci więc, którzy przyjęli jego słowo, zostali ochrzczeni” (Dzieje Apostolskie 2:41, UBG). Nie istnieje ani jeden przykład chrztu osoby nieświadomej, niewierzącej lub zastępczej. Chrzest nie prowadzi do wiary, lecz wypływa z niej.
Istotne rozróżnienie dotyczy również chrztu wodnego i chrztu Ducha Świętego. Nowy Testament naucza, że to chrzest Ducha włącza człowieka do Ciała Chrystusa. „W jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało” (1 Koryntian 12:13, UBG). W domu Korneliusza Duch Święty zstąpił na słuchających jeszcze przed chrztem wodnym, co doprowadziło Piotra do stwierdzenia: „Czy ktoś może zabronić wody tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak jak my?” (Dzieje Apostolskie 10:47, UBG). Woda nie była warunkiem otrzymania Ducha, lecz odpowiedzią na już dokonaną rzeczywistość zbawienia.
Praktyka apostolska konsekwentnie wskazuje, że chrzest odbywał się w imię Jezusa Chrystusa. Dzieje Apostolskie nie podają ani jednego przypadku chrztu dokonanego w imię instytucji, wspólnoty czy struktury. „Imię” w biblijnym rozumieniu oznacza autorytet i przynależność, a nie formułę liturgiczną. Chrzest w imię Jezusa jest wyznaniem Jego panowania i podporządkowania się Jego władzy.
Nowy Testament nie zna pojęcia chrztu instytucjonalnego. Eklezja nie jest organizacją ani strukturą sakramentalną, lecz zgromadzeniem wierzących powołanych przez Boga. Chrzty odbywały się w rzekach, domach, przy drodze, wszędzie tam, gdzie była woda i obecni byli świadkowie wiary. Nie istniał urząd „szafarza chrztu” ani konieczność zatwierdzenia obrzędu przez hierarchię. Autorytet pochodził od Chrystusa, a nie od instytucji.
Na tym tle chrzest niemowląt przez pokropienie nie odpowiada opisowi chrztu Nowego Przymierza. Nie jest poprzedzony osobistą wiarą, nie jest zanurzeniem i nie zachowuje biblijnej kolejności. Przyjęcie chrztu po uwierzeniu nie stanowi powtórzenia chrztu, lecz pierwszy chrzest w sensie biblijnym, analogicznie do sytuacji opisanej w Dziejach Apostolskich 19, gdzie osoby wcześniej ochrzczone innym chrztem zostały ochrzczone ponownie w imię Pana Jezusa, bez jakiejkolwiek krytyki czy zastrzeżeń.
Nowy Testament prowadzi do jednoznacznej konkluzji. Zbawienie dokonuje się z łaski przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Chrzest wodny przez zanurzenie w imię Jezusa Chrystusa jest publicznym świadectwem tej wiary i aktem posłuszeństwa ucznia, nie środkiem zbawczym ani warunkiem usprawiedliwienia. Jest znakiem przynależności do Chrystusa i odpowiedzią człowieka na dokonaną już rzeczywistość Nowego Przymierza.
Zachęcam Cię, przeczytaj wpis: „„Wszelką troskę swoją zrzućcie na niego, gdyż on ma o was staranie.””.
